After a Lost

    Aklımda hiç blog açmak yokken sırf biraz yazabilmek için bir kaybın ardından vesile ile blog açmam belki acınası. Bu benim ailemden birini ilk kaybedişim degil. En degerlilerimden biri babanemin ardından ve tam 14 sene sonra kayınpederimi kaybettim. Kayınpeder tanımı o kadar sığ kalıyor ki aslında benim ona hislerimi açıklamak istedigim de. Öz babamdan sonra '' baba'' ya yakın ilk kişi oydu benim için. Eminim ki ben ondan ne istesem yapmaya hazırdı sorgusuz sualsiz. Hiç bir şey istemedim sağlıgına kavuşmasından baska ama eminim ki ne istesem yapardı. '' Güzel gelinim canım kızım'' dım onun için her zaman. Ve sadece 3 sene vakit geçirebilmiş olmanın verdigi burukluk var içimde. Benden istediği tek şey ise torun görmekti ben de onu yapamadım. Ben istediği tek şeyi malesef yerine getiremedim. Keşke elimde olsaydı da 9 ay bile beklemeden torununu gösterebilseydim hatta bir mucize olsaydı da. 

    Biraz daha vaktimiz olsun nolur 1 ay daha nolur 2 hafta daha yaşasın derken Akciger kanseri illeti 72 yasını bile bitiremeden aldı onu bizden.  Babaannemin öldüğü yaşta ... Rüyalarıma geldigin ve artık mutlu oldugunu söyledigin için teşekkür ederim. Buna tutunarak hayatımıza devam edecegiz ben de eşim de. Torununu uzaktan olsa da gördügünde de daha da huzurlu uyuyacagını biliyorum. Seni çok özleyecegiz. Seni çok seviyoruz.